پارلمان محلی و مدیریت شهری و چالشهای پیش رو

اول شهریور ماه 96 دوره جدید مدیریت شهری و روستایی با تحلیف پارلمان پنجم، عصر تازه و درعین حال متفاوت از دوره های پیشین آغاز شد. حال ضمن تبریک به ملت و همه نمایندگان مردم در سراسر کشور و نیز تهنیت به شهرداران و دهیاران، موفقیت ایشان در مسئولیت جدید را از خداوند رحمان خواستاریم. آنچه حائز اهمیت است اینکه، با پیروزی لیست امید در قاطبه کلانشهرهای کشور از جمله تهران اکنون روزشمار مدیریت شهری و روستایی جدید با گفتمانی متفاوت با دوره های قبل در کشورمان بکار افتاده و نگاه تیز بینانه شهروندان، کارشناسان و متخصصان حوزه مدیریت شهری بر نحوه عملکرد این پارلمانها که در واقع خواستگاه اجرای این نهاد مردمی، در دوره مدیریت اصلاحات در سال 1378 هست، را بیش از پیش به همراه خواهند داشت. اکنون ، آن نهال نهاد نوپای دیروز به درختی تناور با پیوندهای گفتمانی و مدیریتی متفاوت در بدنه خود تبدیل شده است که این موضوع یکی از مهم ترین چالشهای پیش رو در سیستم مدیریت شهری جدید خواهد بود. چرا که به عقیده نگارنده تغییر گفتمان و بازسازی آن پایه و اساس تغییر مدیریت و اصلاح امور خواهد بود. در این میان برای نهادینه کردن مدیریت صحیح و رسیدن به ثبات سیستمی با این نوع نگاه، ناگزیر باید تغییراتی اعمال شود که بازخوردهای گوناگونی از کنشها و برهم کنشهای درون سازمانی و برون سازمانی را به دنبال خواهد داشت. اما اگر بخواهیم دغدغه ها و چالشها را برشمریم آنچه که بیشتر خودنمایی میکند تغییر رویه غلط مدیریت تجارت محور که بر تمام شهرها سایه گسترانیده از مهم ترین آنها می باشد. درواقع با نگاه جامع ، عمیق تر و دقیق تر به مسائل مبتلابه مدیریت شهری کشور مواردی دیگر از این مسائل که اگر نگوییم بحرانی شده حداقل به مرز بحران نزدیک شده را می توان بر شمرد:

1. رشد نامتوازن جمعیت شهرها و به تبع آن کم شدن جمعیت روستاها و شهرههای کوچک به صورتی که نسبت جمعیت طی 4 دههه گذشته کاملا برعکس شده یعنی جمعیت شهری از حدود 30 درصد به جمعیت حدود 70 درصدی و جمعیت روستایی از 70 درصد به 30 درصد تغییر یافته است. صرف نظر از تحلیل اینکه این تغییر اساسا مثبت است یا خیر، این تغییر در حالی صورت گرفته که زیر ساختهای شهری لازم برای پذیرفتن این حجم از جمعیت متناسب با آن فراهم نشده است.
2. رشد جمعیت حاشیه نشین و بد مسکن در نوار شهرها و حتی جزیره های کوچکی در دل شهرهها که خود از پیامدههای همان رشد نامتوازن و ناهمگون جمعیت شهرها می باشد.
3. رشد آسیبهای اجتماعی و گسترش فقر و تبعات ناشی از آن که نه تنها کلان شهرها که شهرههای متوسط و کوچک و حتی روستاها را نیز تحت تاثیرات منفی خود قرار داده است و بدتر از آن نداشتن و عدم اجرای برنامه مدون و جامع برای مواجهه، کنترل و کاهش آن .
4. عدم توجه مناسب به آگاهی بخشی، رفاه، نشاط اجتماعی و حقوق شهروندی که غفلت از آن باعث ایجاد و گسترش شکاف و گسلهای اجتماعی و فرهنگی در کلانشهرها و درنهایت روند رو به رشدآمارخشونت ،جرم و بزه و.. را در پی خواهد داشت.
5. فقدان توجه شایسته به عدالت اجتماعی و برخورداری همه آحاد و قشرهای جامعه در دسترسی به امکانات حوزه سلامت، ورزش، تفریح،حمل ونقل عمومی و... فرای هر نوع سلیقه سیاسی، قومی و مذهبی و ..
6. نبود نگاه ویژه به ظرفیتهای اقتصاد محلی و مردمی بخصوص در حوزه اشتغال شهری نظیر کارآفرینی، گردشگری و.. که می تواند در جذب منابع پایدار موثر باشد.
7. عدم توجه بایسته به حوزه منابع انسانی درون سازمانی مدیریت شهری و روستایی کشور و عمدتا به گوشه راندن و راکد نمون ظرفیت کارشناسی و تخصصی بدنه.
8. فقدان توجه مناسب به حوزه محیط زیست شهری و روستایی و استفاده از انرژیهای پاک، بهره گیری از حمل و نقل مناسب و ارزان و..
9. فاصله زیاد تا هوشمندسازی سیستم مدیریت شهری و شفافیت مالی سازمانی که در مقابله با فساد و همچنین جلوگیری از پیچیدگی و بوروکراسی در نهاد عمومی و مردمی مدیریت شهری نقش اساسی ایفا می کند.

+ نوشته شده توسط علیرضا عباس نیا در و ساعت 23:29 |